Sobrang nakakasawa na magbasa ng mga status ninyong may mga suicidal tendencies dito sa newsfeed ko. If you'll do it, just do it. Nilalaro ninyo ang emosyon ng pamilya at mga kaibigan ninyo! Pati mga estranghero, inaabala ang mga sarili nila para mag-panic at i-persuade kayong huwag magpakamatay.
Di ko kayo lelekchuran sa kung gano kaganda ang buhay. Dahil hindi. Ituktok n'yo lang sa mga ulo n'yo na 'yung mga tao sa paligid n'yo e ginagawa lahat ng split para makuntento sa buhay na meron sila, para maging masaya ang buhay ng mga mahal nila, at para ipaisip sa inyo na kaya n'yo ding gawin 'yun.
I would love to pull that trigger for you but I don't want to ruin your moment.
"Para kang bakla magmahal! Para kang manang na any moment e mauubusan ng moist sa katawan -- kung makapagbigay ng 'lahat' sa boylet. Lalaki lang yan! Tao din. Nanloloko, nananakit."
If you have received a reaction like this, you're doing it right. That simply means you are acing your love life. Hindi man pabor sa'yo 'yung talbog ng bola, at least na-dribble mo naman at naipasa sa tamang tao. Di lang n'ya nai-shoot.
Don't be afraid to give your all. Kung gago s'ya, s'ya lang yun. Hindi ikaw s'ya at hindi mo gagawin ang masama n'yang ginawa sa relasyon n'yo, dahil nagmahal ka lang. But don't get too excited that you'll receive the same amount of love in return. Again, team work ang love. Di mo hawak ang galaw n'ya. It's how you werk it out as a couple. Pag kanya-kanya kayong shares of fouls and penalties sa buong game, di n'yo tinutulungan ang isa't isa para manalo.
Makuntento ka. Thus, kung ano lang ang kaya n'yang ibigay, 'yun lang ang tanggapin mo. Magkasya ka sa kung gano man ka-liit o ka-mura 'yun.. nang walang pagkukumpara sa team ng iba or sa dati mong mga naging ka-liga.
Kung pagod ka nang manlimos ng pagmamahal, ba't hindi ikaw mismo ang magbigay nun? Ibigay mo ng ibigay nang hindi kinukwestyon 'yung sukling manggagaling sa kanya. Kasi di ba, ang importante naman e 'yung masaya ka sa ginagawa mo? Dapat mas nangingibabaw 'yung smile na ibinibigay n'ya sa'yo sa bawat pagpapaka-tanga mo.
Ang nahihita mo sa love e 'yung happiness na dulot ng paghihintay na maka-uwi s'ya ng safe sa gabi (regardless kahit mapuyat ka).. at hindi talaga tungkol dun sa siopao lang na pasalubong n'ya. Kahit maging todo-effort pa 'yan sa'yo, pag naka-set kayong maghiwalay base sa immaturity percentage n'yo pareho, maghihiwalay at maghihiwalay pa rin naman kayo, di ba?
Enjoyin mo na lang. Gandahan mo ng design 'yung food sa loob ng lunch box na ipini-prepare mo araw-araw. Dahil at least pag nag-break kayo, ikaw lang ang matatandaan n'yang ex na nag-effort sa kanya ng ganun.
Kung sa tingin mo e tanga ka pag ibinigay mo 'yung 100% mo, e di lahat pala ng pagmamahal ay anyo ng pagpapakatanga? Kasi kung mananatili kang nagbibilang, e nagho-hold back ka kung ganun. Di na pagmamahal 'yun, pakikipagkalakalan na ang tawag dun. Dahil naghahanap ka na lagi ng kapalit sa takot mong malamangan. At di ka magbibigay ng kahit anong sobra sa takot mong hindi masuklian.
Hindi one-sided ang love. At lalong hindi rin tanga. Pero hindi din selfish 'yun. Na mas matatandaan mo pa 'yung mga bagay na nanggaling sa'yo... kesa sa maraming dahilan kung ba't matagal mong hindi inalis 'yung titig sa kanya noon.
"Konting relax naman d'yan, di lahat ng tao tanggap na may dalawang lalaki na nagyayapusan sa harap nila. Chill lang kayo dito sa labas!"
We kiss in public. We hold hands in the open. We tickle each other where anyone can see. Di para sa PDA, kundi dahil we feel like doing it and there's nothing wrong expressing your kind of love even without the spectators' permission.
At kahit lumuwa at tumalbog sa kalsada ang eyeballs ng mga makakakita, 'di kami titigil just because may mga taong hindi kami naiintindihan. Di dahil sa hindi nauunawaan e mali na agad.
Wala kaming ginagawang masama. Nagmamahalan lang kami. Mangmang ang nagsasabing pang-iiskandalo ito. Ang mundo ay may iba't ibang porma at hugis ng pag-ibig. Di na namin kasalanang limitado ang kaalaman ng iba tungkol doon.
Di rin porket may menor de edad na makakakita e kailangan ding mag-menor. Kung appropriate naman ang gestures n'yo, walang dahilan para magtago. Walang nakakahiya sa expression of love at iyon dapat ang itinuturo nila bilang mga magulang. Ang mga taong nagtuturing na madumi at masama ang gay love, ay may mga utak na maliit pa sa butil ng iodized salt.
Kung di sila okay dun, sila ang dapat mag-relax. Hindi kami. Hindi ikaw.
Nahihilig tayo sa mga storylines na may kinalaman sa pagtataksil, pangangaliwa at panloloko. Siguro dahil sa maraming nakaka-relate. Akala natin, basta isang side lang 'to ng kwentong halaw sa karanasan ng iba. Pero 'yun talaga 'yung totoo. May mga relasyong nakatakda pa lang masira. Any time, any minute now, maghihiwalay na sila, papatapos na 'yung love story nila.
Para sa'kin, boring ang infidelity. Hindi ko sinasabi 'to dahil sa righteous ako o mapagmalinis o dahil sa lango ako sa love life ko ngayon. No. Boring lang talaga for me 'yung pakikipag-affair sa labas ng relasyon. Kasi 'yun na 'yung totoo ngayon e. Yun na 'yung normal at ginagawa ng lahat. Yung tumikim ng ibang putahe? Kahit 'di ka gwapo kaya mong gawin 'yun! Malalayo't malalayo ka sa partner mo, hahainan ka ng "yummy dishes" at iba pang tukso na lahat sila -- willing gumawa ng pagkakamali kasama ka, kahit committed ka pang tao. That's life! Likas na manloloko ang tao. Baka hindi pa lang ineentertain ng ilan 'yung idea na 'yun. Pero later on, wag ka, dun din ang punta. "Hindi kita iiwan.." "Magsasama tayo forever.." -- all full of shit! Ipapadinig n'ya sa'yo lahat ng gusto mong marinig dahil best foot forward lang lagi ang pakikipagrelasyon. Bigyan mo ng ilang taon ang isang perpektong love team at titingin at titingin din ang mga 'yan sa iba pag nagka-opportunity. At dun magsisimula ang pagpasok ni Nicole sa kwento.
Mas challenging 'yung pagiging faithful. Yung sincere ka na S'YA at S'YA lang. Yung binigyan ka ng chance magkaron ng matagal na relasyon ni Lord, uma-umaga s'ya yung makikita mo paggising mo. S'ya at ang mga imperfections n'ya. S'ya at ang walang kwentang mga pagrarason n'ya. Na paulit-ulit, paulit-ulit mong titiisin. At 'ni hindi sasagi sa isip mong magsawa o ipagpalit s'ya sa iba. Yung hindi -- one time bigla ka na lang tatamarin gawan s'ya ng love letter every monthsaries n'yo dahil antagal mo na 'yung ginagawa for him. Na hindi ka magsasawang payungan s'ya pag mainit, masahihin pag pagod, ipagluto ng recipe na dinownload mo pa sa website ng Delmonte Kitchenomics o di kaya, hatid-sunduin sa school o sa trabaho, bumabagyo man o hindi. Na walang mintis, di mo pagsasawaang gawin sa kanya 'yun dahil di mo rin ma-imagine ang sarili mong ginagawa 'yun sa iba. Na kahit wala na kayong happy moments together since lagi lang naman kayong nag-aaway pag magkasama kayo, e s'ya pa din 'yung taong mas pipiliin mong kasama sa huling araw mo sa mundo imbes ang family mo. Kasi ganoon mo s'ya kamahal.
Buset na buset ako sa lahat ng mga hamog na dumi-discriminate sa lahat ng kabilang sa call center industry. One time, naki-usyoso ako sa "harapan" nila Tunying (hindi n'ya tunay na pangalan or kahawig si Anthony Taberna, pero ka-height n'ya!) at ng landlady ko. Katatapos kong i-claim 'yung pina-laundry ko (may laundry shop sila) at di pa ko nakakalayo ay naringgan ko na agad silang nag-uusap na mag-tita tungkol sa akin.
Labanderang Landlady : Sinong mapera? Late nga ng ilang araw magbayad lagi ng renta!
Insektang 'yun! Makapanira?! Hindi ko pa due date, may pag abang na agad sa pintuan ko. Kala mo adik lang na di makapaghintay. Paano ako male-late sa pagbabayad? Penalty n'ya malinaw na P500 agad. Kumikitang kabuhayan lang.
Tunying : Buwanan ko lang s'ya madatnang nagpapalaba. Nagtu-tutong na 'yung mga damit n'ya pag dinadala n'ya dito! Anlansa ng amoy. Tas 'yung mga bimpo n'ya, anlalagkit! San nagtatrabaho?
Labanderang Landlady : Mukha namang matalino, kaso sa kolsenter lang. Haru josko! Sinabi mo pa, buti di nagpapa-laundry ng underwear. Magdidikit-dikit 'yun sa washing machine naten.
'Yun na ang qualifier para ibato ko sa kanila ang dala kong mga damit. (Pero syempre hindi ko yun ginawa).. Kung pwede ko lang sila ikulong sa loob ng washer na naka-on. Kaso hindi sila kasya.
Tunying : Ay, sayang naman. Kolsenter lang ang trabaho. Baka drop-out nung college?
Labanderang Landlady : Kamo, parang walang trabaho! Hindi naman maituturing na propesyon 'yun.
Tunying : Mismo. Hindi ako mag-aapply dun. Ang yayabang ng tao, iinglis-ingglis pa! Minumura lang naman sila ng mga banyaga! Nakiki-uso lang.
Labanderang Landlady : Ikaw? Kelan ka nga ba mag-aapply? Antagal mo nang tengga.
Tunying : Tita naman, anong gusto mo, magkolsenter na lang din ako? Ganun talaga sa mga totoong trabaho, mahirap pumasok! Mabuti kung pambobo din 'yung inaaplayan ko.
Labanderang Landlady : Oo na, basta wag lang kolsenter. Gamitin mo 'yung natutunan mo sa ipinampaaral ko sa'yo. O di kaya dito ka na lang sa shop, suswelduhan na lang kita! San ka na nga huling nag-apply? Yung masungit kamo 'yung nag-interview sa'yo?
Tunying : Ah, Watson's sa MOA.
Labanderang Landlady : May kumare akong manidyer sa Jollibee, sa may Kamuning. Ireper kita?
Tunying : Tita naman, ayaw kong magpunas ng lamesa! Baka naman pwedeng ilakad mo na? Managerial position kamo.
Tunying : Syempre naman. Hindi ko na ipa-punch 'yung oorderin mo. Oo nga pala, Tita, turuan mo naman akong gumawa ng bio data, o? Hindi ako sanay e.
Labanderang Landlady : Osige mamaya, tulungan mo muna kong pigain 'tong comforter.
Nasa akin na ang lahat ng pagkakataon noon para mag-amok. Sa pagkakataong 'yun, hindi na ako TH dahil narinig kong binanggit nila ng ilang beses ang pangalan ko. Infernes, natawa ako sa "bio data"!
Pinalampas ko 'yun. Hindi ko sila ginantihan. Pero isang cut-off na napa-overspend ako, nag-alsa balutan na lang ako bigla. Lumipat sa may murang renta at di hamak na mas magandang apartment. Madaling araw nun, habang hilik na hilik ang lahat, lipat-bahay gang ang peg ko. Tatlong araw bago ang deadline ng upa ko sa kanila at sa kuryente.
I could not help but write this in defense. Anong problema ng mga tao kapag sa call center ka nagta-trabaho? Anong problema ng mga valedictorian at suma cum laude at ito ang laman lagi ng speech nila na nagde-degrade sa mga taga-BPO? Anong problema ng mga aktibistang kabataan na ito at laman lagi ng mga panawagan nila sa demonstrasyon ang tungkol sa kamalasan ng mga fresh graduates na mas pinipili raw na wag i-practice ang pinag-aralan at maglimayon na lang sa call centers? Trabahong malamang ay ipinambubuhay sa kanila o ang pinagkukunan ng pagkain sa hapag na s'yang bumubuhay sa isa sa mga kamag-anak nila?
Diskriminasyon
na present kahit sa corporate world, mag-apply ka lang ng loan, sa credit card company, ng phone lines or sa kahit na sinong makakasalamuha mong pag narinig nila sa'yo ang katagang "call center", e susundan nila 'yun ng
pinaka-malalim na buntung-hininga, sabay-bigkas "aah, kolsenter.."
Anong kasalanan sa inyo ng call center industry? Kung naliliitan kayo sa
mga call center agents, dapat ba malakihan sila sa inyo?
Mag-aral kayong mabuti at magtapos. Wag na wag kayong lumisya sa kurso n'yo at
abutin n'yo ang mga gusto n'yong patunayan sa mundo. Hindi yung nauuna pa
yung dada at pangingialam sa mga taong masaya sa ginagawa nila. Hindi
issue dito ang kung sinong mas matalino o mas sosyal o mas mayaman o mas
successful o kung saan napupunta ang mga genius pagka-graduate nila. Tandaan n'yo, madiskarte pa ng sampung ulit ang mga basurero sa mga
katulad n'yong nasa bahay lang, puro yabang tungkol sa future nila, at
pafb-fb lang.
Ang hirap kayang mag-calls!
At pwede
ba, 'wag n'yo isinisisi sa call center agents ang kakapusan ng mga
kapabilidad ninyong makapasok sa bpo companies?
Pinapakonti ba ng trabaho
namin ang availability ng mga trabahong pangarap n'yo?
Ano 'to, kasalanan pa naming 'di kayo nag-e-excel sa careers n'yo?
