Binubuning Paminta Q&A

Maraming salamat sa napakagandang katanungang akma lamang sa taong inyong tinanong.  *insert roar of the crowd here*

Well pag pinili ko yung kung ano ako ngayon, I've the best of both worlds. Di madali, pero masaya ako dahil ito na ko e. I wouldn't say magiging malungkot ako pag naging straight ako though mas walang stigma pag straight ka, mas conventional ang pagbuo ng pamilya, walang masyadong complication.. pero di ibig sabihin di ka na madi-discriminate.

What I'm trying to say is "you need to be whatever God intended you to be". Like kung lalaki ka pero gusto mong magpa-boobs, then be it. Sexual orientation lang yan. Di ka dapat ma-typecast sa pagiging "gay" lang, dahil bago ang lahat .. TAO ka muna. It's all labelling. Na dapat wala talaga in the first place, dahil nire-restrict ka nun to be unpredictable. Na dapat "super straight", super straight lang. 

Wag sasama sa grupo ng mga "medyo straight" at "straight-straightan" dahil di ka dun pwede. Na di ka pwede mainlove sa power bottom dahil power bottom ka rin. As if penetration at sex lang nagpapaikot ng mundo. See? It's all labelling.

Hindi mo kailangan ng approval ng iba sa kung anong gusto mong maging, kahit pagiging kriminal pa yan. But always remember, there will always be a price for it. Dapat handa ka. Kung saan ka sasaya, dun ka dahil YUN ka e. So to answer the question, I'll be gay pa rin. Kahit siguro ginawa akong babae, I think I won't be 100% straight either. Or I can be straight too as long as it's really who I am. It doesn't matter. As long as I'm not being forced to be someone else.

Iyon lamang.. at maraming salamat po.

Judges : (Sabog ang mga eardrums.)

"Brenda"

May dalagitang college student na tubong-Mindanao ang ginahasa ng isang baranggay tanod sa loob ng kanyang inuupahan sa Pureza. Tumakas ang suspect at di na rin n'ya inireport ito sa pulis dahil sa takot n'ya sa malaking iskandalong idudulot nito sa kanya at sa tatay n'yang nasa probinsya na may sakit sa puso. Wala silang kamag-anak sa Maynila at nagsasaka lang ang mga magulang n'ya para may maipangtustos sa kanyang matrikula.

Bago s'ya tumungtong sa 3rd year college ay nagbunga ang kahayupan ng gumahasa sa kanya at wala s'yang nagawa kundi ang huminto sa pag-aaral at ilihim iyon sa mga magulang. Tanging kita lang mula sa dalawang videoke machines na naipundar n'ya mula sa padala ng kanyang nanay at tatay ang pinagkukunan nila ng panggastos. Noong taon ding iyon ipinanganak n'ya ang sanggol na pinangalanan n'yang Aaron.

Isang taon pa ang lumipas ay ginulat s'ya ng pamilyar na mga tinig sa mismong pinto ng kanyang inuupahan. Lumuwas ang kanyang ama't ina para sorpresahin s'ya sa buwan na dapat ay kanyang graduation. Nilingon n'yang mabilis ang bintana at pinto kung san naron ang kanyang mga bisita. Nakapinid. Tarantang-taranta s'ya. Dali-dali n'yang binuhat ang tulog na si Aaron at ipinasok sa rice dispenser. Dinaganan n'ya ito ng laundry basket na puno ng labahan at tinodo n'ya ang lakas ng TV para hindi marinig ng mga ito ang iyak at sipa ng batang nasa loob ng kahon. Hinarap n'ya ang mga magulang nang mahinahon gamit ang saulado na n'yang kasinungalingan. Mukhang di naman s'ya nahalata ng kanyang nanay at tatay sa magaling n'yang kwento. Paglipas ng tatlong oras ay nagpaalam ang dalawang matanda na pupunta muna sa Quiapo upang dumalo sa kasal ng anak ng kanilang kapit-bahay sa Mindanao na sila ring nagbigay sa kanila ng libreng pamasahe pa-maynila.

Tatlong oras nasa loob ng rice dispenser si Aaron. Walang kalabog. Walang ingay. Walang iyak. Tatlong oras. Dahan-dahan n'yang binuksan ang takip ng rice dispenser. Wala na si Aaron. Ga-ilog ang iyak at atungal ng babae habang tumutugtog ang jingle ng isang patalastas sa TV..

".. basta may kyowa, ginhawa ka!"  Sa kalgitnaan ng pagnguyngoy ay natawa s'ya sa naulinigang patalastas. Malutong na tawang naging halakhak. Na naging palahaw muli. Naghalo ang uhog at luha na malayang binagtas ang kanyang leeg patungo sa suot niyang pamasyal sana nila ni Aaron sa parke mamayang hapon.

Kalunos-lunos ang kanyang itsura nang may kumatok uli sa pinto. Ang nanay at tatay n'ya na tila ay may nakalimutang dalhin sa kanilang bagahe kanina. Tuliro na ang babae. Kipkip n'ya pa rin si Aaron sa kanyang dibdib.

Pag lingon n'ya sa lamesa ay nandun ang kutsilyo.

Dilim.

That Lyrics Though

♪ ♬ ♭  "Oh it's sad to belong to someone else when the right one comes along.."♩ ♬ ♭

Pardon my french. But that's bullshit. Napaka-dupang ng kantang 'yan to make the current guy feel na s'ya pa pala 'yung rason ba't hindi ka masaya. You know you can't have two guys at the same time bago ka pa pumasok sa relasyon n'yo. Wag na wag mong ishu-sugar coat ang pangangaliwa mo dahil hindi 'yun okay.

How is that even acceptable? Gusto mo ikaw pa 'tong kawawa kasi di ka na maka-harot nung dumating 'yung mas good catch? It's either isi-save mo lang ang relationship mo or titingin ka sa iba. Yun lang 'yun. Peryud.

Mabuti pa kumalas ka na lang if you feel you deserve someone better (dahil ibang usapan naman pag may injustice na tapos ikaw ang argabyado pero di ka umaalis). Just don't make it appear na pinapahirapan ka ng karelasyon mo para magkaron kayo ng chance nung new guy. 

Kung feel mo na mas deserve mo 'yung second, alis na. Hindi ka rin deserve ng partner mo.  :)

"INAKAY"

Food for thought. Sabi ng isang pastor, common misconception daw sa pamilyang Pilipino 'yung paniniwalang utang na loob daw natin sa mga magulang natin ang paglaki at pagtanda.

Hindi daw dapat ma-guilty at all na 'di mo maibigay sa kanila ngayon ang mga inuungot nila kahit ibinigay pa nila sa'yo noon ang lahat. In fact, 'di nga daw tama na hayaan mong ipasa nila sa'yo ang kahit anong obligasyon sa pamilya. Oo, inutos at nakasulat sa bibliyang kailangan maging magalang, mapagmahal at thankful sa mga nagawa nila, pero hindi daw 'yan isinusumbat sa atin at later on ay parang good deed na sila ang aani. Kung anumang gampanin 'yan, dapat malaya mong inako iyon at hindi dahil lang sa nire-require kang 'yun ang gawin dahil sa 'yun ang ginagawa ng mabuting anak. Hindi tamang mag-demand sila sa'yo na paginhawain mo for them ang buhay nila. Pag natapos ang responsibilidad nila sa'yo, ang dapat daw ay lalayo sila't mamamahinga sa kahit saang malayo at hindi makadaragdag ng isipin sa iyo.

Ang pag-aaruga nila sa'yo dati hanggang sa magkaron ka na ng kapabilidad -- ang obligasyon, misyon at dahilan nila para mabuhay. Hindi ito utang na dapat singilin paglaon. Tungkulin mo naman bilang anak ang mag-aral ng mabuti, guminhawa ang buhay, magpamilya, bumukod, magka-anak.. hanggang sa magkaron ka na rin ng sarili mong obligasyon, misyon at dahilan.

Maselan ang tunggaliang ito dahil pinoy tayo, masakit sa puso natin na huwag tanawing malaking bagay ang kanilang nagawa. Para sa'tin, makasarili ang taong hindi inuuna sa lahat ang pamilya. Yan ang nagpaiba sa atin sa ibang lahi. Kasalanan at tatawaging mayabang ang sinumang kakawala sa kanilang bilin at giya.

If you leave or disobey your parents kapalit ng matayog na pangarap, kapalit ng taong mahal, o kapalit ng kahit anong pansariling interes --- meron ka mang maayos na rason at paalam, meron ka mang katawan at sapat na kakayahan,.. subukan mong umalpas sa kanilang pugad, you're still gonna be a horrible son or daughter in the eyes of many.

But minus the drama and all, it doesn't and it shouldn't make you a bad person. Dahil nakalimutan ng lahat na karapatan mo 'yun. At nakalimutan nating selfless at unconditional din ang pagiging ama't ina.

Kung babawalan ka man nilang umalpas sa pugad na iyon, hindi ito para sabihan kang masama ka o makasarili ka o walang utang na loob o dahil tumatakas ka sa responsibilidad. Dapat matatakot lang silang bigyan ka ng basbas.. kung may obligasyon silang hindi pa sa'yo naibibigay.

Don't fret, my dear. Fly.

Just fly.

Ang Aso At Ikaw

Some IKEA stores encourage legitimate customers (sure-buyers) to try their bed displays first before deciding if they want to purchase it. Ay, ginawa naman ng mga 'tong bahay. May paghubad pa kamo ng sapatos at pagkain sa bed ng street foods! Meron daw kalahating araw bago magising. Yung iba di nga nagkalat, pina-ihian naman sa baby nila yung bed. This is one great example of how people "maximize their freedom". Di porket sinabihan tayong "wag mahiya" e hindi na talaga tayo gagamit ng hiya at all.

Ang aso pag nagutom, maghahanap ng pagkain, kakain. Pag nakaramdam ng urge to have sex, aawra sa ibang aso, makikipag-sex. Pag nakakita ng threat, aangil, tatahol.


Ang difference mo bilang tao is alam mo ang gusto mo, pero hindi mo gagawin nang wala sa konteksto. Pag nagutom ka, hahanap ka ng tirang pagkain, ichi-check mo kung panis, kakainin. Pag na-turn on sa opposite sex, iimbestigahan mo kung taken o walang asawa, liligawan, idi-date, pag sinagot, babakuran.



Ganun din pag nagalit ka sa kapwa mo, hindi ka basta-basta aangil at tatahol, kasi hindi ka aso. You'll get your facts straight about dun sa kaaway mo, you'll check who's really at fault, pag-aaralan mo muna kung may laban ka bago ka magparinig sa facebook, bago ka mang-away at bago ka makipag-pisikalan.


Hindi mo sasabihin ang isang bagay ng basta-basta, dahil lang sa karapatan mong mag-express ng malaya. Hindi mo gagawin dahil lang sa pwede. Hindi mo gagawin dahil lang sa kaya mo. Okay lang maging deviant at wag sumunod sa laging tama, busilak at mabuti. Pero hindi porket karapatan mo lang e gagawin mo na dahil entitled ka. Kaya tayo may utak. Sana ginagamit.


Hindi pa huli ang lahat. Libre lang ang hiya. Pagdamutan mo.