Gapanese Geisha

Last bonding namin ng mga katropang-trumpo ko sa Gapan, Nueva Ecija bago mga maging busy na ulet pagbalik sa Manila.

YES, MA'AM! May kulungan na ulit ako! Mga ilang kandirit lang ito this time sa balor. D'yan sa bandang Ugong Norti, nagasayaw ang kumpanyang may connect ang name sa pangalang indyano. May promise nga 'yung isa sa mga wardens ng kulungan na 'yun. Sa bandang recruitment. Ang aga-aga, may na-KRASan ako agad. Ang bait kasi. Tsaka mukha s'yang masarap kulungin sa power hug. Hindi naman n'ya siguro napansin 'yun kase kung sakali, baka hindi n'ya ko ipinasa sa interview. Plus, medyo sabaw pa ako noong nakausap ko s'ya. "Tarn of" sa'kin 'yun malamang, di ko na binacktrack 'yung grammar at pronunciation lapses ko dahil lutang na lutang ako that day. Imagine, pumila ako for NBI Clear nung madaling araw, tinanggap ko yung parole ko sa dati kong kulungan nung morning tas sasabak ako agad-agad uli sa apply-an nung hapon din na 'yun? Kudos naman sa tuhod ko.

YES, MA'AM! Nagpa-ikli na ko ng buhok. Totoo pala 'yun ano? Pag nasanay ka sa matagal na panahong mahaba ang crowning glory mo, may minutong medyo pipitik 'yung migraine mo with bursts of irrational emotions on the side. Juice ko pong duhat flavor, e makita mo ba naman sa TV kung sino 'yung pinag-uusapang whistleblower daw ni Napoles tas ikaw sa sarili mo.. aminado kang nagiging kamukha mo na s'ya, di ba? Unahan ko na 'yung tao. Hindi pa ko tinitira ng harapan at talikuran, i-claim ko nang kamukha ko si Benhur Luy, bago ako pa 'yung mainis sa maririnig ko. Ay di, ayun! Nagpagupit na nga ako. Pinahaba mo ng halos apat na taon tapos gugupitin lang ni ditse ng ilang minuto. Gusto kong isungalngal ang lahat ng happy thoughts para hindi ko maiuntog sa salamin 'yung stylist sa galit. Kako sana "apple cut" 'yung gupit.

Pag dating sa Gapan, wala akong ginawa kundi matulog at mag-hinilik. Garabe ba namang productive ko the day before. Konting kwentuhan, shot, harutan, kain, fishur-fushur. Pina-bluetooth ko ang picture na ito sa kras ko na kasama din dun. Ayos lang, di naman n'ya alam na may blog ako. From puro jump at panorama shots, mahahaluan nito? Accidentally nasama sa mga na-bluetooth n'ya sa'kin. Hiyang hiya na tinutukso ko ngayon at nag-blush pa. Ano naman kung pinagmasdan n'ya ko matulog? Na walang may-alam na pumasok pala s'ya sa room namin para kunan ako habang natutulog?

Hayst.. Asa pa Max. Asa pa.Haha.

So there, umuwi na din kami agad kinabukasan. May pasok na 'yung iba sa 'min that day e. Nag-lunch muna kami bago nagpa-Manila. Agad umorder kay ateng pala-ngiti. Kako kahit anong best seller na meron sila.


HALA! Lagot.

SAN GAWA ANG "Double-Dick Burger"?! xD

Ni Hao.. Kailan?

PIG OUT (noun) - If you have an unli-rest day and you lock yourself inside your room. Walang ligo-ligo. Hindi ka lalabas ng bahay. Magdi-dvd marathon ka hanggang mabulag. Kakain ng kahit anong masarap na pagkain hanggang sa pagkain na mismo ang sumuko sa'yo. Hanggang sa magtutong na ang damit mo at kumapal ang mga ngipin mo. Hanggang sa kung kailan dinner time dapat ay doon mo kakainin ang mga meals na pang-almusal. At pag alas-sais ng umaga nama'y nagka-crackers ka imbes tinapay. That's when you're pigging out. Just exactly what I'm doing right now.

Binabangaw ang hugasan. Naghalo sa sahig ang mga mumu ng pinagkanan. Kudos sa'yo kung mahuhulaan mo kung ano sa mga kalat ang sitsiryang para sa tao at dog food. Lagpas isang buwan na kong nag-iinaso pagkatapos na lisanin ko ang dati kong bilangguan sa Eastwood. Kabisado ko na ang mga palabas locally and pati sa cable, kahit mga slogans ng TVC's alam ko na din. Alam ko na ang schedule ng mga tv programs at kung kailan sa buong maghapon maglilimayon ang mga may-sense panoorin. Most of the time, nagdi-DVD marathon lang ako. Basura ang palabas sa telebisyon. Puro lutu-lutuan ng mga dishes na imposibleng maluto sa aktwal ng ganun kasarap. Puro pag-iinarte sa mga walang kapararakang bagay. Wala ng producers ang sumusugal sa mga kakaiba at mas interesanteng programa. Lagi sila dun sa mga pa-safe at kung ano lang ang kinagisnan na.

Ang first and last scene ng paborito kong tv series na Lost.

Tatlong taon nang nakakaraan after ng finale episode ng LOST. Tatlong taon na ding nasa akin ang kumpletong bala ng mga dvd nito mula seasons 1-6 at ngayon ko lang natapos itong panoorin. Pinaiyak ako ng tv series na ito dahil imagine, tinutukan ko s'ya ng walang sagabal na trabaho o gawain. Pinaglamayan ko s'ya ng husto at nakaka-straight sampung episodes ako sa isang upuan lang. Sa wakas tapos na ito, nagsisimula ko nang tawagin ang mga characters na para bang kasama ko sila ngayon at nag-e-exist sa tunay na buhay. Kailangan ko ng ibalik ang dati kong buhay. Dumadagdag ang araw ay namomroblema ako kung sang bangko ako magba-baklas ng vault para may maipambayad sa bills. Nagpapasalamat lang ako at nagkaron ako ng chance na maging petiks ng ganito. Antagal ko na ding walang naging pahi-pahinga at puro ako noon trabaho.

Mas naaalangan ako kesa natatakot sa mga pwedeng mangyari sa mga susunod na araw. Ayoko namang maging sobrang kompidante na madali lang maghanap ng susunod kong magiging bilangguan. Sana lang huwag na akong gumawa pa ulit ng maling mga desisyon. Lahat ng pag-aalala na ito ay mag-uumpisang mawala kung mag-umpisa na din akong bumangon at mag-inat inat ngayon. Ang hirap ng walang inspirasyon. Habang kini-click ko ang 'publish' button ng post na ito ay s'yang tumutugtog naman ang "Today My Life Begins" ni pareng bruno na saktong-saktong hinihingi ngayon ng sitwasyon sa kung anong dapat maging vibe ko.

Yeah baby. Babangon na 'ko. Dapat. Kailangan.

Maglilinis na ako ng bahay. Maghahanap ng kulungan. At hahataw.

"Espirito ng Kasipagan... ngayon din, tinatawagan kita sampu ng iyong mga----"

Uhmm.. o di kaya mamya na lang siguro? Or bukas? O mga early next week?

Zzz...  ..  .  .  . .  .  .