Thai Lovin'

"When we were kids, we were lonely because we didn't have friends. Now that we're all grown ups, this loneliness grows deeper. If we can love someone so much, how will we handle the day we have to separate? And, if being separated is a part of life, and you know that very well, is it possible for us to love someone and never be afraid of losing them? At the same time, I wonder...is it possible that we can live our entire life without loving anyone at all? This is it. This is my loneliness."  -Mew, "The Love of Siam"

Ito na yata ang ika-20 beses na pinanood ko ang movie na 'to. *sniff! sniff!* At everytime na pinapanood ko s'ya, laging fresh ang reaction ko sa eksena na parang first time ko lang pinanood today.

I can totally relate to the characters of this movie. Feeling ko nga, ginawa 'to para sa akin e. Sobrang nakikita ko ang sarili ko sa hybrid na pagkatao nila Mew, June and Ying. 'Yang line ni Mew na 'yan ang nagpa-iyak sa akin na parang bata nung una ko 'tong napanood three years ago, isang araw (na masaya ako) na bored ako at na-intriga sa hype na reaction ng tao sa kwento nito.

After watching this, nagkaroon ako ng 3 bagong paborito sa mundong 'to: Mario Maurer (no, I'm not ashamed, not one bit!), Thai movies and the Thai people. Ang pelikula na ito din ang dahilan ba't minahal ko ang bansang Thailand. Sabi ko nga kay Heart, kung may isang bansa sa mundo na gugustuhin kong pagbakasyunan ng isang linggo, hindi 'yan sa mga western countries e. O di ba, 'ni hindi man lang mas maunlad sa Pilipinas? Haha! Sa Thailand dahil dalang-dala ako ng mga characters sa films nila.

Na malalim ang mga tao, sincere, compassionate.. at attractive. Pero tuwing ginu-google ko o sini-search sa YouTube ang mga videos na ina-upload ng tipikal na Thai, wala akong ma-ispatan na lalake o kahit babaeng maganda. Imba ng mga palabas nila, na palaging sa mga gay-themed movies lang andun ang mga gwapong artista. Ang maganda naman sa kanila (na akala ko ganun din sa totoong buhay), sa pelikula pinagtatagpo ang mga laman-tyan at pangitaing nilalang.

Dahil di ba, hindi naman perpekto ang itsura nating mga Pinoy, pero mag-random click ka lang ng mga homemade videos ni Isko sa internet (kung san di naman sila mga naka-pustura) e mabibighani ka na agad? Mas dynamic ang itsura ng Pinoy kumpara sa Thai na malakas naman ang dating pag nahaluan ng ibang dugo, pero naii-stagnate lang sa mga itsurang mala-Jewel Mische pag bilat at mala-Paulo Avelino pag lalaki.

Base sa mga napanood ko, nandun pa din sila sa level na (sa tingin ko ay) hindi pa din nakaka-takas sa mga mais na storyline. May mga komedyante pa din tayo na kinakailangang may nakaka-tawang itsurang pisikal muna para lang makapag-patawa. Pero may mga magagaling na din tayo na UTAK lang talaga at WIT ang labanan. Sila, andun pa din sila sa NYEH! punchlines. Na dapat batukan muna ni lead actor si sidekick para may kiliti sa Thai viewers. Pero havey ang drama nila, predictable pero havey.

Ganun pa man, sobrang love ko pa din ang The Love of Siam. Nasa bandang elementary at high school part din kase ang blossoming ng life story ko e. So sobrang dama ko din 'yung halu-halong elements na gusto nilang ikwento sa pelikula from family problems, to being independent, to love hullabaloos, to friendship conflicts at hanggang dun sa fear na hindi ka piliin ng mga taong mahal mo.

Pero hindi ibig sabihin nun e na-experience ko na din ang mga naganap sa movie na 'to. I just felt there were times andun ako, ganun din 'yung eksena sa buhay ko, ganun din 'yung mga linyang binitawan ko. Iba lang 'yung naging action ng mga characters ko sa kwento ko. Haha. Silly them.

Minsan Baliktad

Kung sino pa ‘yung “dudung” at “manang” pumorma, sila pa ‘yung mas hot pag naka-hubad.

Kung sino pa ‘yung mga walang taning ang buhay, sila pa ang pinaka-maagang mamatay.

Kung sino pang malakas manlait sa maiitim, s’ya pa ‘yung maitim ang singit!

Kung sino pa ‘yung nasa perpektong relasyon, sila pa ‘yung mas salawahan.

Kung sino pa ‘yung mayaman, sila pa ‘yung pinaka-jologs pumorma.

Kung sino pa ‘yung pinaka-isip bata, s’ya ‘yung di pa nakakapunta sa manila zoo.

Kung sino pa ‘yung lahat nasa kanya na, s’ya pa ‘yung mas inggitera.

Kung sino pa ‘yung magaling magpaganda, sila pa ‘yung pangit.

Kung sino pang relihiyoso’t pala-simba, s’ya pa ‘yung tsismoso at mapanlibak.

Kung sino pa ‘yung nawalan ng trabaho, s’ya pa ‘yung mas masaya.

Kung sino pa ‘yung mapagmahal sa hayop, sila pa ‘yung di marunong makipagkapwa-tao.

Kung sino ‘yung may magandang childhood nung bata pa, sila ‘yung nagnanakaw ngayon ng childhood ng iba.

Kung sino pang pinaka-mabango’t maganda, sila pa ‘yung pinaka-maiitim ang budhi.

Kung sino pang pinaka-walang ginawa, sila pa ‘yung pinaka-reklamador.

Kung sino pang mas ma-kiri at malandi, sila pa ‘yung virgin.

Kung sino pang pinaka-kapos sa pera, sila pa ‘yung gastador at bili ng bili.

Kung sino pa ‘yung laging andyan lang, sila pa ‘yung walang alam.

Kung sino pa ‘yung katatapos lang uminom ng kape, s’ya pa ‘yung mas mahimbing ang tulog.

Kung sino pa ‘yung saling-ketket lang, sila pa ‘yung interesado at mas maaasahan.

Kung sino pa ‘yung pinaka-matapang magpatuli, s’ya pa ‘yung may pinaka-maiksing putotoy.

Kung sino pa ‘yung single, sila pa ‘yung mas sexually active.

Kung sino pa ‘yung may tinapos, sila pa ‘yung hindi gumagamit ng pinag-aralan.

Kung sino pa ‘yung mahilig magluto, sila pa ‘yung mas payat.

Kung sino pang may-kapansanan, s’ya pa ‘yung mas marunong ng mga gawaing-bahay.

Kung sino pa ‘yung dentist, sila pa 'yung mababaho ang hininga.

Kung sino pang pinaka-problemado’t malungkutin, sila pa ang pinaka-malakas tumawa.

Kung sino pa ‘yung mas pihikan, s’ya pa 'yung natatapat sa bungi.

At kung sino pa 'yung masarap magmahal, sila pa 'yung mas takot magbigay. . . . . . . . . .

Buladas

If someone ever tells you that they love you within a week or so of knowing you,

do your best not to believe it. Their attention spans are brief, their talk

of love & devotion will be quick, and their goodbye's will be just the same.

All full of shit.

Gapanese Geisha

Last bonding namin ng mga katropang-trumpo ko sa Gapan, Nueva Ecija bago mga maging busy na ulet pagbalik sa Manila.

YES, MA'AM! May kulungan na ulit ako! Mga ilang kandirit lang ito this time sa balor. D'yan sa bandang Ugong Norti, nagasayaw ang kumpanyang may connect ang name sa pangalang indyano. May promise nga 'yung isa sa mga wardens ng kulungan na 'yun. Sa bandang recruitment. Ang aga-aga, may na-KRASan ako agad. Ang bait kasi. Tsaka mukha s'yang masarap kulungin sa power hug. Hindi naman n'ya siguro napansin 'yun kase kung sakali, baka hindi n'ya ko ipinasa sa interview. Plus, medyo sabaw pa ako noong nakausap ko s'ya. "Tarn of" sa'kin 'yun malamang, di ko na binacktrack 'yung grammar at pronunciation lapses ko dahil lutang na lutang ako that day. Imagine, pumila ako for NBI Clear nung madaling araw, tinanggap ko yung parole ko sa dati kong kulungan nung morning tas sasabak ako agad-agad uli sa apply-an nung hapon din na 'yun? Kudos naman sa tuhod ko.

YES, MA'AM! Nagpa-ikli na ko ng buhok. Totoo pala 'yun ano? Pag nasanay ka sa matagal na panahong mahaba ang crowning glory mo, may minutong medyo pipitik 'yung migraine mo with bursts of irrational emotions on the side. Juice ko pong duhat flavor, e makita mo ba naman sa TV kung sino 'yung pinag-uusapang whistleblower daw ni Napoles tas ikaw sa sarili mo.. aminado kang nagiging kamukha mo na s'ya, di ba? Unahan ko na 'yung tao. Hindi pa ko tinitira ng harapan at talikuran, i-claim ko nang kamukha ko si Benhur Luy, bago ako pa 'yung mainis sa maririnig ko. Ay di, ayun! Nagpagupit na nga ako. Pinahaba mo ng halos apat na taon tapos gugupitin lang ni ditse ng ilang minuto. Gusto kong isungalngal ang lahat ng happy thoughts para hindi ko maiuntog sa salamin 'yung stylist sa galit. Kako sana "apple cut" 'yung gupit.

Pag dating sa Gapan, wala akong ginawa kundi matulog at mag-hinilik. Garabe ba namang productive ko the day before. Konting kwentuhan, shot, harutan, kain, fishur-fushur. Pina-bluetooth ko ang picture na ito sa kras ko na kasama din dun. Ayos lang, di naman n'ya alam na may blog ako. From puro jump at panorama shots, mahahaluan nito? Accidentally nasama sa mga na-bluetooth n'ya sa'kin. Hiyang hiya na tinutukso ko ngayon at nag-blush pa. Ano naman kung pinagmasdan n'ya ko matulog? Na walang may-alam na pumasok pala s'ya sa room namin para kunan ako habang natutulog?

Hayst.. Asa pa Max. Asa pa.Haha.

So there, umuwi na din kami agad kinabukasan. May pasok na 'yung iba sa 'min that day e. Nag-lunch muna kami bago nagpa-Manila. Agad umorder kay ateng pala-ngiti. Kako kahit anong best seller na meron sila.


HALA! Lagot.

SAN GAWA ANG "Double-Dick Burger"?! xD

Takas

Diary Entry. September 27, 2011. 9:35 NG

"KALUWAGAN. Ang hatid sa aking dibdib habang isa-isang ginugulgol ko ang bawat bahid ng iyong anino sa aking telepono. Halos punuin ng makakapal at makunat mong mukha ang espasyo ng kanyang memorya.

Simula ngayon, hinding-hindi na kita kukunan ulit ng litrato. At simula bukas, hinding-hindi na kita iiyakan ulit. Ngayong gabi, hindi ako papanaw.. walang maluluray kahit gausling himaymay sa aking kalamnan. Sisikapin kong kumawala ng BUO, sa sibat na itinutudla ng iyong bagyo."

Ni Hao.. Kailan?

PIG OUT (noun) - If you have an unli-rest day and you lock yourself inside your room. Walang ligo-ligo. Hindi ka lalabas ng bahay. Magdi-dvd marathon ka hanggang mabulag. Kakain ng kahit anong masarap na pagkain hanggang sa pagkain na mismo ang sumuko sa'yo. Hanggang sa magtutong na ang damit mo at kumapal ang mga ngipin mo. Hanggang sa kung kailan dinner time dapat ay doon mo kakainin ang mga meals na pang-almusal. At pag alas-sais ng umaga nama'y nagka-crackers ka imbes tinapay. That's when you're pigging out. Just exactly what I'm doing right now.

Binabangaw ang hugasan. Naghalo sa sahig ang mga mumu ng pinagkanan. Kudos sa'yo kung mahuhulaan mo kung ano sa mga kalat ang sitsiryang para sa tao at dog food. Lagpas isang buwan na kong nag-iinaso pagkatapos na lisanin ko ang dati kong bilangguan sa Eastwood. Kabisado ko na ang mga palabas locally and pati sa cable, kahit mga slogans ng TVC's alam ko na din. Alam ko na ang schedule ng mga tv programs at kung kailan sa buong maghapon maglilimayon ang mga may-sense panoorin. Most of the time, nagdi-DVD marathon lang ako. Basura ang palabas sa telebisyon. Puro lutu-lutuan ng mga dishes na imposibleng maluto sa aktwal ng ganun kasarap. Puro pag-iinarte sa mga walang kapararakang bagay. Wala ng producers ang sumusugal sa mga kakaiba at mas interesanteng programa. Lagi sila dun sa mga pa-safe at kung ano lang ang kinagisnan na.

Ang first and last scene ng paborito kong tv series na Lost.

Tatlong taon nang nakakaraan after ng finale episode ng LOST. Tatlong taon na ding nasa akin ang kumpletong bala ng mga dvd nito mula seasons 1-6 at ngayon ko lang natapos itong panoorin. Pinaiyak ako ng tv series na ito dahil imagine, tinutukan ko s'ya ng walang sagabal na trabaho o gawain. Pinaglamayan ko s'ya ng husto at nakaka-straight sampung episodes ako sa isang upuan lang. Sa wakas tapos na ito, nagsisimula ko nang tawagin ang mga characters na para bang kasama ko sila ngayon at nag-e-exist sa tunay na buhay. Kailangan ko ng ibalik ang dati kong buhay. Dumadagdag ang araw ay namomroblema ako kung sang bangko ako magba-baklas ng vault para may maipambayad sa bills. Nagpapasalamat lang ako at nagkaron ako ng chance na maging petiks ng ganito. Antagal ko na ding walang naging pahi-pahinga at puro ako noon trabaho.

Mas naaalangan ako kesa natatakot sa mga pwedeng mangyari sa mga susunod na araw. Ayoko namang maging sobrang kompidante na madali lang maghanap ng susunod kong magiging bilangguan. Sana lang huwag na akong gumawa pa ulit ng maling mga desisyon. Lahat ng pag-aalala na ito ay mag-uumpisang mawala kung mag-umpisa na din akong bumangon at mag-inat inat ngayon. Ang hirap ng walang inspirasyon. Habang kini-click ko ang 'publish' button ng post na ito ay s'yang tumutugtog naman ang "Today My Life Begins" ni pareng bruno na saktong-saktong hinihingi ngayon ng sitwasyon sa kung anong dapat maging vibe ko.

Yeah baby. Babangon na 'ko. Dapat. Kailangan.

Maglilinis na ako ng bahay. Maghahanap ng kulungan. At hahataw.

"Espirito ng Kasipagan... ngayon din, tinatawagan kita sampu ng iyong mga----"

Uhmm.. o di kaya mamya na lang siguro? Or bukas? O mga early next week?

Zzz...  ..  .  .  . .  .  .

Young Love

Naaalala n'yo pa ba ang first heartbreak ninyo?

Mine was fifteen years ago. Tuwing matatapos ang klase, naghaharutan ang buong section namin bago magsiuwi. Taguan ng bag. Batuhan ng papel. Pahiran ng chalk sa mukha. Boys vs Girls. Nagpapakwento ako noon sa katabi ko tungkol sa paborito kong palabas na hindi ko napanood nung nakaraang araw. Biglang may bumatok ng malakas sa ulo ko. Tawanan ang mga seatmates ko dahil halatang na-shock ako. Paglingon ko sa kanya, nagpilit akong ngumiti at kumanta:


"Di naman masakeeet! Di naman masakeet!"

Pag-uwi ko ng bahay, nagkulong ako sa kwarto, nagtalukbong at humagulgol.

 

"Crush ko 'yung bumatok sa akin.."

Bahay-Bahayan

Teenagers ngayon, masyadong nagmamadali, mga excited mag-18. Papapasukin na sila sa bars, papayagan nang manligaw at magpaligaw, ligal na silang magbisyo, bumoto at ikasal. Sana alam nilang ligal na din sila ikulong. Pwede na silang maging accountable sa mga walang-kasiguraduhang magiging desisyon. And when I say walang-kasiguraduhan, nakakalokang malaman na pabata ng pabata ang edad ng mga Lilybeth na nakikipag-live in nowadays. 

 

No offense, pero living in with someone you love should not always become your first choice. Palasak kase ngayon, pag mahal, aayain ng live in para lang mabakuran. You'll share love under one roof, you also invite the person to maneuver your life and waste it. Pangarap ng lahat ng lovebirds yan. Watch the sunset. Walk under the rain. Count the stars. Hold hands. Smooch every hour. Laugh together. Dry up each other's tears. Pero it will only work kung emotionally-financially-mentally ready kayo. Swak kung sigurado kang itong tao na 'to ang magiging pares ng tsinelas na itinakda sa buhay mo. Pero kahit taglay na ninyo ang tatlong -ly's na nabanggit ko, handa na ba talaga kayo? Sa araw-araw na love-hate status, tantrums, complications at selosan? Ako, personally, I'm not a jealous person. I'm not selfish either. But I want people to understand and respect the thought that when it's mine, it's mine. If you want something, ask. At kahit hindi ito sa aspetong pangangaliwa, mag-aaway at mag-aaway kayo sa buong panahong magsasama kayo. Hindi yan basta-basta. Pwede ka mag-improve as a person, pwede ka ding masayangan ng pagkatao.
 

May iilan, ginagamit na stepping stone ang pagpatol sa partner na hindi naman n'ya type at pansamantalang makikipag-relasyon. Pipili ng kaawa-awang 'nini' na patay na patay sa kanya at ito ang pagpapasanin ng lahat. Kapag nakabangon at kaya nang tumayo sa sariling paa, iiwan si nini na walang maling ginawa kundi mahalin lang s'ya. Madali ka lang hiwalayan lalo na't hindi naman kayo babae-lalaki na pwedeng may isang managot. Pag naumay na sa relasyon, parang fireworks na ang ganda kanina't ngayo'y usok na lang.

 

Iyan ang dahilan kung bakit siguro ayos lang na maging malayo sa tanaw ang katuparan ng pagpa-pasabisa ng same sex marriage dito sa Pilipinas. You need to grew tired of meaningless affairs first before mo ma-realize na malayo pala sa true love ang mga nagiging choice mo. Pero hindi ka bumabata. Kung ilang taong lokohan ang titiisin mo sa isang ka-relasyon.. malinaw na ilang taon din iyon ng nasayang na ikaw. Yan ay kung umaabot nga ng taon ang duration ng mga nagiging ka-relasyon mo. Yan e kung hindi ka kabilang sa Team Imelda Papin (puro mga isanlinggong pag-ibig).

 

 

Build your spiritual faith first. Build a career. Enjoy your life. And be choosy. Ligaw-ligaw muna. Huwag magmadali. Pwedeng yung mas independent, s'ya yung manirahan nang mag-isa. Date-date na lang muna. Kung antulin ninyo parehong manlamig, e di hindi n'yo na kailangan manghula. Hindi talaga kayo click, kase may impatient at merong tinamad ipaglaban yung dapat na itatagal n'yo. Anong porma man ng break up, pare-parehong masakit 'yan, pero at least less damages. Less liabilities at hindi malaki ang loss of assets. Kung baliw kang magmahal, matagal kang magiging taken dahil sa pagiging pihikan mo.. everything will make sense pag nahanap mo yung taong hindi man perpekto e malapit naman sa hulma ng partner na pinangarap mo. “In the end, only three things matter: how much you loved, how gently you lived, and how gracefully you let go of things not meant for you.”

Kung magpapadala lang sa kindat at init ng kalamnan, before you know it, tuyot ka na. Kaya sa mga oportunista, tama na ang lantarang pakikipag-gamitan. May karma, friend.